Olympiadelaan 31 1183 WP Amstelveen 06-53604773 info@witvorm.nl
De krant staat dagelijks vol met nieuws over afschuwelijke rampen, oorlog, ziekte en honger. Maar er is een lichtpuntje. Je gaat namelijk haast nergens meer aan dood. Althans niet direct. Je kunt hoogstens overlijden aan de gevolgen van iets. Tenminste, als je de pers moet geloven sterft niemand meer aan kanker, aan een hartinfarct of aan een verkeersongeval, maar aan de gevolgen ervan. Dat lijkt een omweg, maar ik kan me er iets bij voorstellen. Je bent pas dood als je hersenen ophouden met functioneren. En dat gebeurt pas als er in bepaalde delen gedurende een bepaalde tijd geen bloed meer stroomt. Denk ik. Maar ik ben geen medicus. Dus iedereen gaat dood aan zuurstofgebrek in de hersenen of zo. En dat wordt in de krant natuurlijk een beetje eentonig. ‘Man overlijdt aan zuurstof gebrek in de hersenen.’ ‘12 Mensen komen om in Borneo door zuurstofgebrek in de hersenen.’ Dan kun je er beter bij vermelden wat de oorzaak was van dat zuurstofgebrek. Dus: ‘Vrouw is zondag op 64-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van kanker’.
Nou kun je misschien wel zeggen dat ook de dood een gevolg is van de ziekte. Als we de klinische processen dan even buiten beschouwing mogen laten dan zou je misschien mogen zeggen dat iemand aan zijn ziekte is overleden.
Ik denk dat ik de reden ken dat de pers dat niet meer doet. Toen er nieuws kwam over het immuundeficiëntiesyndroom – AIDS – schreef men wel eens dat iemand aan AIDS was overleden. Dan werd men op de vingers getikt door de medici, omdat je niet aan AIDS kunt overlijden, maar wel aan een andere ziekte, waartegen je een verminderde afweer hebt als gevolg van het virus HIV. Toen is men gaan schrijven dat iemand was overleden aan de gevolgen van AIDS. Dat hielp. Omdat het een gevoelige tik was, schrijft men nu voor de zekerheid altijd over ‘de gevolgen van’. Ook bij kanker, een verkeersongeval en een messteek in het hart.
Van mij mogen ze ermee stoppen.